İnsan bazen şunu fark etmez: Hayattaki en büyük nimet, istediğinin gerçekleşmesi değil; Allah’tan isteyebilmektir. Çünkü istemek bir bağdır. İstemek yönelmektir. İstemek kabul edilmeye doğru atılmış ilk adımdır. Biz çoğu zaman duayı sonuç üzerinden konuşuruz. “Kabul oldu mu?” diye sorarız. Oysa asıl soru şudur: Dua edebiliyor muyum?

Rabbimiz Kur’an-ı Kerim’de çok sarsıcı bir ölçü koyar: Rasûlüm! “De ki: Duanız olmasa Rabbim size ne diye değer versin?” (Furkan 25:77) Demek ki insanın Allah katındaki değeri; malıyla, kariyeriyle, planlarıyla değil, O’na yönelişiyle ölçülür.

Bir insanın işi yolunda olabilir. Evliliği düzenli olabilir. Programı dolu, hayatı sistemli olabilir. Ama o hayatın içinde dua yoksa, Allah’a yöneliş yoksa; dışarıdan güçlü görünen o yapı, ilahî ölçekte ağırlık kazanmaz. Çünkü dua, “Ben muhtacım.” demektir. Dua, “Sensiz yapamam.” demektir.

Asıl ürkütücü olan şudur; İnsan bazen dua edemeyişini kendi tercihi zanneder. Oysa duanın yapılmama sebebi çoğu zaman yorgunluk, yoğunluk, bitmeyen koşuşturma ve dijital dünyanın sürekli dikkat dağıtan etkisidir. Ekranlar kalbi meşgul eder, zihin yorulur, ruh ertelenir. Kişi bunu doğal bir hayat temposu sanır; halbuki belki de bunun adı huzura kabul edilmemektir.

En ağır mahrumiyet, kapının yüzüne kapanması değildir. Kapıya gitme arzusunun kalpten alınmasıdır. Allah değer verdiği kulunu huzura çağırır. İçine bir ihtiyaç hissi koyar. Secdeye yöneltir. Gece uykusunu bölüp dua ettirir. Değer vermediğini ise kendi hâline bırakır; dua etmez ama etmediğini de problem görmez.

Hayatın, evliliğin, işin ve bütün planların Allah katında değer kazanması için onların içine dua karışmalıdır. Çünkü insanın kıymeti yaptıklarında değil; kime yöneldiğinde gizlidir. Kalbinde dua arzusu varsa, bil ki kapı kapanmış değil. Çağrılıyorsun. Rabbimiz bizleri dua eden, dua etmeyi seven ve huzura kabul edilen kullarından eylesin.